شعر مرحوم خازن:
حسینه یئرلر آغلار گؤیلر آغلار
بتول و مرتضی پیغمبر آغلار
اولوب ماتمسرا عالم حسینه
محرّمدور بو عالم یکسر آغلار
بقیه شعر وتضمین استاد شهریاربه این شعر در ادامه مطلب
آیلار دولانیب
ایللرده کئچدی
و سن ...
منیم چون دونیایا گلدین
من ساندیم دونیا منیم دی
و سن بیر دوداق گولومسه دین
فصیللر دورمادان اؤتوشوب کئچدی
آنلادیم منیمسن آرتیق
و سن بیر دوداق گولومسه دین
کئچدی فصیللر
اؤتدوده ایللر
بیر منده خیاللار قالیب
بیرده سنده گولوشلر
ایندی ده هر آن دوشسن یادیما
او شیرین گولوشلر یاندیرار منی ...
و دونیام بیر کیچیک کؤرپه کیمی
سنین قوجاغیندا آغلایار مودام ...
هادی !
آت اللریندن کؤرپه لیییمی
بوراخ فصیللره دونه نیمیزی
دیرت ، داغیت
لاپ بوغدا بو گولوشلری ...
من سنی بیر دوداق
گولوشه سئودیم ...
شعر:بابک قوجا اوغلو
********************************
و
آشاغیداکی گوزه ل دئیشمه نین آردی سئوگی دونیاسی وبلاگیندا
ییغیب اوره ییمین بوتون سؤزلرین
سنین حضورونا گلمک ایسته رم
اؤتن حیاتیوین دردین ـ کدرین
اؤزومله پایلاشیب ، بؤلمک ایسته رم
********
سن گلن یوللارین بوتون توزلارین
کیپریک له سوپوروب سولارام هر آن
بوتون حسرتلرین باغرینی سوکوب
سئوینج پایلارینا دولارام هر آن
پروانه درگریزازشب
مشتاقانه درشعله سرنگون شد،
به پندارروزنی به روشنی !
و
آنگاه ،درقاب شعرعاشقان
جان گرفت و جاودانه زیست
گامهایت رانه که آهسته نرم نرمک جابجا کن
شاید ارزویی در دلت سنگینی میکند
شاید حسرت دیدار دوباره تبریز در دلت مانده
گامهایت را در وادی هنرپا به پاکن
شاید ما لحظه ای به خود آمده و قدر هنرت را دانستیم
شاید برای یک بار هم که شده از تو یادی کردیم
تو گفتی
اگر چه گسـترۀ قلبم
وسعت بارش ِهمۀ ستارگان را ندارد !
اما به هر شها بی !
به خورشید نزدیک ترمی شود.
حالا خورشید سهل است که آسمان را هم
می توانی تسخیر کنی حالا دیگر گستره قلبت
وسعت بارش همه ستارگان رادارد
توامشب به بهانه چیدن ستاره بادکنک رویاهایت را بادکردی
وهمراه بابادکنک آرزوهایت به میهمانی ماه نشستی
واینبارهمراه بادکنکت در عمق شب به تابوت خویش رسیدی
وخیال کردی خواب می بینی
ولی وقتی به خود آمدی دیدی به ملکوت اعلی پیوستی
تو می گفتی
هنر هدفی دارد وآن، سرایت دادن احسا س هنرمند
به انسان ها است،احساسی که خود هنرمند آن را آزموده
وتجربه کرده است .
وبه حق در طول عمر پر برکتت رسالت هنرمندی را
به نحو احسن بجا آوردی
تسلیت به دنیای هنر
وتسلیت به همسر گرامیت
شاعری را دیدم که با ساطورِ زنگ زده !
کلمه ها را می تراشید که قافیه بسازد !
اما شب با شکم گرسنه خوابید !
شاعری را دیدم که در کِشتزارمدح،شعر می کاشت،
وبا داس تملق نان برمیداشت !
وشاعری را میدانم که وزن ِشعرش پارسنگ برمیدارد،
ودرجدول کلمات متقاطع سردرگم است !
شاعری را می شناسم که به شعرش
نه بوئی،نه رنگی ونه آهنگی، اما خوش میرقصید!!
شاعری شعرش را درکیسۀ فریزر، به یخبندان ِیخچال سپرد.
شاعری دیوانش را آتش ِتنورِکودکی کرد ونانی برای او پخت.
شاعری شعرش رابه چاقوتیزکنی داد وخنجری ساخت
برای ماهی سیاه کوچولو! شاعری شعرش را بلعید
وخفه شد،آخرروزروشن ، به شب لعنت فرستاده بود.
ومن شعرم را به صندوق اماناتِ قلبم می سپارم،
وکلیدش را به گردن مرغ عشق می آویزم .
10/9/84( م-ق- آراز)
نهال غدیر
مردي ز جنس نــور شـد از آسمان پديــد
بـا خيــلي از ستـــاره بـه روي زميــن رسيد
درهـــم شكست ظلمت حـاصــل ز جهــــل را
عمــــري گذشت و از غم دين پشت او خميـد
تــا اينكه كــاشت بذر نـهال غـديـــــــــــر را
بـودش ز سوي حـــقّ تـعالـــــي هميـن نويـد
بـا هجــر بـاغبـان دل پـاييـــز جــان گــــرفت
دست خــــزان يكــي به يكي خوشه را بچيد
آنگـه شكست سنـگ خــطا شـاخـسار مهـــر
چـون آفت حسد كـه تـن ساقـــه مي دريـد
امّــا دوام ريـشه ي ديـن تـا قيــــامت است
بـا خــون كــــربلا شده سيـــراب و بس اكيد
خـواهـد رسيـــد قـدّ محبّـت بــــــــه مــاورا
تـاجـي بـه وسعت دو جــهان خـواهـد آفـرِيـــد
غزل:دادا بیلوردی
هله چيچک لر آچاجاق ،